Ranking

Czym jest MiFlash? MiFlash to sposób instalacji oprogramowania na urządzenia Xiaomi. Funkcjonuje na podobnej zasadzie jak tzw. download modes w innych telefonach np. Odin w Samsungu. Dzięki MiFlash możemy sformatować telefon do stanu fabrycznego i zainstalować nowy system ze specjalnie przygotowanych obrazów. MiFlash korzysta z połączenia fastboot należącego do pakietu Google SDK. Dlaczego potrzebny mi MiFlash? MiFlash jest zazwyczaj nam potrzebny, jeśli potocznie mówiąc "uwaliliśmy telefon", tzn. urządzenie nie startuje do systemu (a inne metody jego uruchomienia, np. XiaomiADB w przypadku Globala/China, nie działają). Ponadto MiFlash potrzebny jest, jeśli mimo full wipe (fabryczne ustawienia telefonu z poziomu recovery) nie da się przywrócić systemu do życia. W 99% takich przypadków MiFlash jest jedyną deską ratunku i tak naprawdę sprowadza się do użycia kilku komend (w przypadku wykonania go ręcznie) lub paru kliknięć (w przypadku pracy z GUI). MiFlash jest dobrą metodą na postawienie telefonu "na czysto". Można wymazać w urządzeniu wszystko, łącznie z pamięcią wewnętrzną, recovery czy kernelem. Może on posłużyć np. do powrotu z ROM-u xiaomi.eu na wersję MIUI Global czy wgranie innej wersji Global, np. takiej z obsługą nagrywania rozmów (Indonezja/Tajwan). MiFlash może też posłużyć do czystego powrotu na starszą wersję MIUI, np. z MIUI 13 na 12 (poza paroma wyjątkami, takimi jak Redmi Note 5 Pro, Redmi 6 Pro czy Mi Max 3 - ale to już starsze telefony). WARUNKIEM skorzystania z MiFlash jest telefon z możliwością przejścia do trybu fastboot, a także odblokowany bootloader. Jak sprawdzić, czy działa fastboot? Możemy to zrobić, włączając telefon naciskając kolejno: przycisk "głośność-dół" a następnie zasilania (power). Trzymamy Power do momentu ukazania się loga MI, po czym puszczamy Power trzymając wciąż głośność. Na ekranie ukaże się fotka Mitu grzebiącego w plecach Androida (w przypadku starszych modeli) lub sam brązowy napis Fastboot (w nowszych). Jeśli telefon nie uruchamia się w tym trybie to... kaplica. I serwis (np. MiCenter). Aby wyjść z fastboot, przytrzymujemy długo Power, aż telefon się normalnie zrestartuje. Natomiast po skończonym formatowaniu i instalacji systemu z MiFlash urządzenie samo się uruchomi ponownie. Co jest nam potrzebne? Obrazy systemu. To najważniejsza rzecz, jaką potrzebujemy do MiFlash. Zawierają obrazy każdej partycji .img, której format przeprowadzi program. Paczki można pobrać z kilku miejsc; rekomendujemy ich pobieranie np. stąd. Na podanej stronie wpisujemy nazwę naszego urządzenia i wybieramy opcję Archive zamiast domyślnie zaznaczonej Latest. Pozwoli to nam pobrać np. starszy obraz (jeśli nie chcemy najnowszego). Na stronie, która nam się pojawi, klikamy na pole Type, aby posortować wyniki; pojawią się nam wtedy wyłącznie te obrazy, których potrzebujemy, czyli Fastboot. Wybieramy interesujący nas obraz, klikamy Download, a na nowej stronie przewijamy na dół, gdzie powinniśmy móc pobrać obraz fastboot. Powinna się pobrać paczka w formacie .tgz. Upewnijmy się, że pobieramy paczkę pod nasze urządzenie. MiFlash zazwyczaj powinien odmówić wgrania paczki nie pod nasz telefon (komunikat Mismatching image and device). Przydatne w weryfikacji będą nazwy kodowe urządzeń lub wersja MIUI, którą mamy obecnie na naszym urządzeniu. Po jej wpisaniu w Google powinniśmy uzyskać informację, dla jakiego konkretnie urządzenia jest przeznaczona i jaką ma ono nazwę kodową. W razie pytań prosimy pisać w tym wątku, służymy pomocą! Dla Windows Potrzebne pliki: MiFlash (wersja nie ma zazwyczaj większego znaczenia, lecz zalecany najnowszy) Rozpakowujemy paczkę i uruchamiamy plik XiaoMiFlash.exe. Przechodzimy do trybu Fastboot (przytrzymujemy przyciski vol- i power) i podłączamy urządzenie do komputera, o ile nie zrobiliśmy tego przedtem. System Windows zainstaluje sterowniki automatycznie jako Android Bootloader Interface. Możemy to zweryfikować, klikając przycisk refresh; powinno nam wyskoczyć mniej więcej coś takiego. Jeśli tego nie zrobi, możemy sterowniki zainstalować ręcznie (menu Driver). Należy też się upewnić, czy na pewno używamy oryginalnego kabla od telefonu; zamienniki mogą miewać problemy z wykryciem urządzenia w tym trybie. Jeśli po próbie odświeżenia listy otrzymamy komunikat tego typu: Należy w katalogu, w którym rozpakowaliśmy paczkę MiFlasha (nie ROM), utworzyć folder o nazwie log. Potem możemy kliknąć Kontynuuj i ponownie refresh. Rozpakowujemy rom tgz (lub tar.bz) do dowolnego katalogu na naszym nośniku. Uwaga: ścieżka dostępu do folderu z ROM-em nie może mieć spacji, bo w takim przypadku program nie wgra paczki w ogóle. Zalecamy zatem rozpakowanie paczki bezpośrednio np. na dysk C (z utworzonym folderem o nazwie niezawierającej spacji). Archiwum może wymagać podwójnego rozpakowania. Do tego celu można użyć 7-zip. W programie klikamy na select i wybieramy katalog, do którego rozpakowaliśmy nasz ROM. Akceptujemy nasz wybór. Na dole okna znajdziemy trzy opcje do wyboru. Clean all mówi samo za siebie - czyści wszystko z urządzenia, można powiedzieć, że stawia go na nowo. Save user data pozwala na zachowanie danych użytkownika, czyli np. aplikacji czy pamięci wewnętrznej; tej opcji można używać np. przy wgrywaniu nowszego od naszego ROM-u oprogramowania (ale najlepiej byłoby, gdyby było to oprogramowanie na tej samej bazie co ROM, który mieliśmy; nie zadziała to przy powrocie np. z Xiaomi.eu na Globala). Clean all and lock (opcja domyślna!!!) powoduje, poza wyczyszczeniem wszystkich danych, blokadę bootloadera (co może być przydatne, jeśli chcemy korzystać z płatności zbliżeniowych na ROM-ie Global). Tej opcji NIE NALEŻY używać, gdy wgrywamy ROM Global na wersję chińską urządzenia i vice versa. Pole po prawej stronie to lista dostępnych skryptów; w zależności od naszego wcześniejszego wyboru pojawiać się w nim będzie plik, którego używać będzie MiFlash do wgrywania ROM-u. Naciskamy Flash i oglądamy efekt pracy programu, Po skończonym procesie system uruchomi się sam. Dla Linux (Ubuntu) Na linuxie nie korzystamy z GUI MiFlash. Wystarczy nam obsługa binarki fastboot. W Ubuntu 14.04 i wyżej fastboot i adb jest w repozytoriach: sudo apt-get install android-tools-fastboot android-tools-adb Uruchamiamy nasz telefon w trybie Fastboot tak samo jak na Windowsie (vol- i power). Sprawdzamy, czy nasz telefon jest wykrywany w fastboot: sudo fastboot devices Wynik: e0860d9a fastboot Przechodzimy do katalogu z pobranym romem w formacie tgz (najlepiej już uprzednio wypakowanym). Otwieramy w tym miejscu terminal (Nemo) lub nawigujemy z katalogu głównego. Wydajemy komendę: chmod a+x *.sh Aby nadać poprawne uprawnienia dla skryptów wykonywalnych, a następnie wywołujemy jeden z trzech skryptów w zależności od tego, co chcemy zrobić: Pełne czyszczenie sudo ./flash_all.sh Zachowanie danych użytkownika sudo ./flash_all_except_storage.sh Pełne czyszczenie i zablokowanie bootloadera sudo ./flash_all_lock.sh Potwierdzamy nasze hasło i tyle. Czekamy minutkę. W terminalu widzimy jak przebiega proces: product: MSM8974 target reported max download size of 671088640 bytes ... target reported max download size of 671088640 bytes sending 'recovery' (11938 KB)... OKAY [ 0.558s] writing 'recovery'... OKAY [ 0.181s] finished. total time: 0.740s target reported max download size of 671088640 bytes sending 'boot+boot1' (9954 KB)... OKAY [ 0.492s] writing 'boot+boot1'... OKAY [ 0.297s] finished. total time: 0.789s rebooting... finished. total time: 0.001s Telefon uruchomi się ponownie na gotowym systemie. Warto dodać, że w przypadku Linuxa (i Windowsa) możemy sobie sformatować dowolną partycję, niekoniecznie wszystkich z powyższych skryptów. Możemy chcieć z jakiegoś powodu wgrać z powrotem recovery, jeśli je uszkodziliśmy, albo chcemy wrócić z TWRP do MiRecovery: sudo fastboot flash recovery images/recovery.img (dla windows komenda bez "sudo") Spis wszystkich komend mamy w skrypcie .sh lub .bat.

Znam takie osoby...

Od dawna nie jest to tylko nakładka. Inne priorytety rozwoju systemu, inne rozwiązania i funkcje. Jądrem jest Android - to oczywiste. Zauważ, że nawet zarządzanie cpu i baterią jest inne niż w Androidzie. Poza tym część poprawek z aktualizacji jądra androida nie trafia do MIUI. Część jest zupełnie innych, część jest portowanych. Nakładki to masz TW, Sense i LG - które idą razem z Google. Google zrobiło material design w 5.0? No to LG też ma. TW też to samo. Wszystko wygląda tak samo jak w aosp tylko różni się paroma fragmentami UI. A porównaj sobie MIUI 6 do 5.0.

Acid - z kilkoma Twoimi postulatami sie nie zgodze W tym wszystkim jest jeden ból. Wiecznie są z czymś problemy, wiecznie cos nie działa albo coś się sypie. W problemach technicznych aż roi się od problemów, które spowodowane są błędami w oprogramowaniu. Wolę czystego Androida z milionów powodów. Po pierwsze jest lekki, a te wszystkie cudowne dodatki w MIUI zbierają około gigabajt RAMu na starcie plus procesor. Nie da się zmieniać wyglądu? Wystarczy zainstalować dobry launcher i jedyne czego nie zmienimy to belka itp. MIUI ma dwie strony medalu. Byłem użytkownikiem starego jak internet M1S. Teraz on leży i się kurzy. Oczywiście instalowalem MIUI na innych topowych urządzeniach. Moim zdaniem to zbyt przekombinowany system. Zamiast zajmować się pierdołami, programiści powinni zainwestować w optymalizację tego, co robią. Kazdy mój znajomy który miał styczność z smartphone od Xiaomi po pewnym czasie wybierał serię Nexus tak jak ja, bo podstawa działania każdego systemu jest jego stabilność i bezproblemowość. A z Xiaomi bywało różnie. Tu problemy z nagrywaniem wideo, potem z zasięgiem, dotykiem czy sensorami. A wszystko było efektem problemów z oprogramowaniem. Przekonam się do MIUI znów, gdy będzie stabilny i lekki. Inaczej będzie dalej Chińską kupą, która próbuje w jakimś małym stopniu udawać trochę iOS z wyglądu. I to jest również moje osobiste zadanie,

Jest to krótki poradnik dla osób, które interesują się tworzeniem motywów dla MIUI. Wraz z wersją v5 programiści wprowadzili możliwość tworzenia dynamicznych ikon, których sposób działania oparto na pliku manifest.xml, z którego korzysta również lockscreen. Tworząc ikony trzymamy się następującego układu folderów: Icons | __ fancy_icons | __ com.android.calendarZwykłe, statyczne ikony mają taki układ: icons\res\drawable-xhdpi Pliki grafiki jak i manifest.xml umieszczamy w folderze, z nazwą procesu danej aplikacji. Dynamiczne funkcjonowanie ikon związane jest z funkcją useVariableUpdater, która pozwala kontrolować w jaki sposób nasza Ikonka będzie odświeżana. Funkcja ta pozwala na korzystanie z następujących wartości: Battery DateTime.Day DateTime.Hour DateTime.Minute DateTime.Second none Aplikacja kalendarza korzysta z wartości odświeżania DateTime.Day, podczas gdy na przykład zegar (ikonka) musi polegać na DateTime.Second. Jak łatwo się domyślić, im mniejsza częstotliwość odświeżania, tym mniejsze zużycie procesów. Jeśli nasza ikonka nie będzie polegać na DateTime lub Battery, to korzystamy z none. Przykładem takiego użycia jest ikonka notesu. Poradnik opisał użytkownik hadron z miuiandroid.com. Poniżej znajdziecie załączniki, z dynamicznymi ikonami. Na pewno będą przydatne, w procesie tworzenia własnych ikonek. Advanced.zip Default.zip